Zwaartemasker

Masker Van binnen gebroken
in vele miezemuizerige stukjes
van buiten glimmend en glanzend
net als nieuw
Ze noemen het ook wel
schone schijn
of
verborgen pijn

Schijnblij noem ik het zelf
Schijnmij mag ook
Het is niet echt
maar ‘t lijkt nét echt
het is maar net
hoe je het zelf zegt

Eén grote façade
iets met namaak
en een lach voor de sier
en voordat ik naar buiten stap
trek ik mijn dekmantel aan
doch mijn masker laat ik daar

Want vandaag,
vandaag is het masker me te zwaar
Je draagt ‘m zelf maar

Wat vond je van dit gedicht?

Raar, maar waar

Raar maar waar“Ik ben stoer”, zei ze volmondig
tegen haar spiegelbeeld
Met een gemaakte glimlach en haar
opgetrokken wenkbrauwen
loog ze tegen zichzelf

“Je bent helemaal niet stoer”, sprak
haar spiegelbeeld haar plots toe.
Ze schrok en keek zichzelf in haar betraande ogen aan
Een spiegelbeeld dat terug praat is raar
maar gelijk heeft ‘t

Ze stak haar tong uit en liep huilend weg

Watje

Wat vond je van dit gedicht?