Was ik maar wie ik was

Was ik maar wie ik wasHet is genoeg
Ik ben het zat
Laat alles achter
wat ik had

Wie ik was
wil ik weer zijn
Een vrolijk meisje
zonder pijn

Maar na alles
wat is gebeurd,
is er van binnen
iets gescheurd

Meer dan gewend
aan het anders zijn,
ben ik het zat
al die pijn

Ik draai om
en ik loop weg
Alles is anders
Pech!

 

 

Wat vond je van dit gedicht?

Als ik er niet meer ben…

Als ik er niet meer benDan draait de wereld rustig door
“Kijk!” Daar vliegt een vlinder
Alles gaat verder zoals het was
Met slechts één personage minder

Als ik er niet meer ben

En jou achterlaat met al mijn goed
Mijn rommel en mijn gedoe
Het zijn maar spullen, ‘t is maar waar
Maar waar ga jij dan nog naartoe?

Als ik er niet meer ben

Ben je alleen, maar niet allenig
word je omringd met liefde
warmte, geluk en stilte
Rust die ik je gaf, die jij bliefde

Als ik er niet meer ben

Zou jij me dan vergeten?
Of mag ik blijven in je hoofd
In je hart en je nabijheid?
Zoals jij me hebt beloofd

Als ik er niet meer ben

Ben ik er stiekem toch
Zal ik altijd om je heen zijn
Zal mijn ziel je beschermen
Tegen al je verdriet en pijn

Als ik er niet meer ben

Ga jij dan door met leven?
Blijf je eeuwig vechten?
Beloof me, alsjeblieft
Dat je nooit zult opgeven

Als ik er niet meer ben…

Wat vond je van dit gedicht?

Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen bestaat nietJe bent er nog
Maar toch niet echt
Ik wil huilen
Maar ik vecht

Ik knok tegen de tranen
Tegen het verdriet
Zodat jij jij kunt zijn
En mijn pijn niet ziet

De vader die jij ooit was
De man die jij bent geweest
Blijft altijd in mijn gedachten
Want van hem houd ik het meest

Die man, die vader
Is niet meer
Jij bent niet langer jij
Ik hou van jou
Zoals je bent
Niet meer mijn vader
Maar een Alzheimer patiënt

Ik mis je papa

Wat vond je van dit gedicht?

Moegestreden

Dansend vol energie
zwevend op een roze wolk
hoog in de lucht
maar steeds een beetje lager

De wolk verregend
verliest langzaamaan zijn kleur
van helder diep mooi roze
naar donkergrijs
en steeds een beetje lagerMoegestreden

Als de wolk waarop je danste
te klein wordt om op te blijven dansen
zul je eraf moeten stappen
zonder te vallen

Gelukkig zijn daar je handen
die je val zullen breken
de grootste klap vangen ze voor je op
toch blijf je liggen op de grond
afgepeigerd, uitgeput en af
je gedachten dansen vrolijk verder 
maar je lijf is afgemat, doodop en murw
moegestreden en kapot

© De Dichteres

Wat vond je van dit gedicht?

Vallen, opstaan en weer doorgaan

Vallen, opstaan en weer doorgaanHuilend stap ik met beide voeten naast het bed
Snikkend ga ik naar beneden waar ik koffie heb gezet
Kijkend in de spiegel bedenk ik
Bestaan er ook strijkijzers voor je gezicht?
En stokjes voor in je ogen?
Want deze vallen alsmaar dicht

Ik douche mezelf en kleed me aan
Nog even en dan is het tijd van huis te gaan
Ik heb geen zin
Ik kan niet meer
Zo voelt het elke ochtend
Toch doe ik het steeds weer
Ik grijp mijzelf bij die spreekwoordelijke ballen
want wie op wil staan moet eerst vallen

© De Dichteres

 

 

Wat vond je van dit gedicht?