Een leugentje om bestwil

Een leugentje om bestwilJe vraagt me wie ik ben,
waar je bent,
hoe je daar weer wegkomt,
en wanneer je weer naar huis kan.

Ik zeg je dat ik je dochter ben,
dat je thuis bent
en nergens meer naartoe hoeft.
Dus blijf, blijf alsjeblieft.

Je noemt me bij mijn naam,
je reageert als ik je ‘Pap’ noem.
Muziek klinkt uit de radio, je luistert,
je neuriet en tikt je vinger op je been.

Eén Harry Belafonte verder vraag je me
wie ik ben, waar je bent,
hoe je daar weer wegkomt
en wanneer je weer naar huis kan.

Ik zeg je dat ik je dochter ben,
dat je thuis bent
en echt nergens meer naartoe hoeft.
Ik zie de verwarring in je ogen.
Angst en verdriet.

Ik slik een keer en schraap m’n keel.
Straks, Pap. Straks gaan we weer naar huis…

Wat vond je van dit gedicht?
Durf te delen!

Leave a Reply